4 oktober 2011

NEC – Krayenhoff 2

 

Herfst

 

De herfstbladeren dansen door de lucht. Er zijn weer records gebroken: nog nooit was het zo warm in het begin van oktober. Ook in de zaal was het nog sloom weer, zoals Erik het treffend zei. Zweterig benauwd. Maar sinds dinsdag is dat snel veranderd. Het koude najaarsgeweld heeft zich als een grauwe sluier over de stad uitgestort. De terrassen zijn nat en leeg, het leven speelt zich het komende halfjaar weer alleen binnen af.

 

Een makkie zou het worden, tegen Krayenhoff 2. Voor de beker. Vorige week tegen Krayenhoff 1 al gewonnen, dan zou het tweede geen probleem moeten zijn. Maar ze waren er niet, onze tegenstanders. Bij de wedstrijd vóór ons was hetzelfde gebeurd, ook een team niet op komen dagen. Het team dat er wel was – hoe raar kan het lopen – was Krayenhoff 1, de tegenstander van vorige week. Enkelen daarvan hadden nog wel zin om te ballen, en zo konden we zowaar een oefenpotje spelen. Met Erik in de vijandelijke gelederen ging het aardig gelijk op en, grootmoedig als altijd, gunden we de jongens uiteindelijk de overwinning.

 

Wat zij natuurlijk niet wisten, is dat we Erik de opdracht hadden gegeven om te spioneren. Erik’s ervaringen als tegenstander leidde tot een analyse over onze speelstijl. Onze sterke punten: haarscherpe uitvallen (mocht ik ook nog twee keer scoren, maar telt het verdomme niet mee voor de topscorerlijst…). Onze zwakke punten: we verdedigen in de mandekking en dus ook relatief ver van elkaar af, als de voorste man wordt omspeeld kun je als tegenstander gewoon doorlopen richting goal. De oplossing: iets meer in de ruimte verdedigen, zodat er eventueel rugdekking gegeven kan worden.

 

Ondertussen morste Sjoerd nog maar eens een flauwe woordgrap (‘Krayenhoff en wij maakten er alsnog een potje van’), en was Wim in de kleedkamer bezig aan een stille coup voor het leiderschap door heimelijk berichten aan het team rond te mailen. Krijgt hij wel zware concurrentie van Jan, die de laatste tijd opvallend vaak aanwezig is, zich heel assertief opstelt in het mailverkeer en bovendien de trotse (maar nog steeds niet voltooiende) beheerder van de site is…

 

Het nieuws van de avond ging natuurlijk niet over voetbal, maar over de nieuw uitgebrachte iPhone 4s. Tikje teleurstellend, maar gelukkig had Patrick een filmpje van een iPhone 5 met hologramtoetsenbord (wat met terugwerkende kracht dus ook geen iPhone 5 kan zijn, damned). Geheel in de geest van het Filosofisch café, juist die avond met ‘geest’ als thema, voerde onze gesprekken naar de vraag of glazen halfleeg of halfvol zijn, of dat we beter onze kijk op deze kwestie totaal kunnen loslaten en moeten zoeken naar manieren om het glas bij te vullen. Casper, die ongevoetbald toch kwam aanschuiven, verkondigde stoer dat hij niets heeft met dit soort zweverige wijsheden, om er vervolgens nog een paar open deuren op tafel te gooien. Erik wees er nog eens op dat het soms gaat om hele simpele patronen, zoals het creativiteit verstikkende ‘ja-maar’. Ja maar, zo zei iemand, dat ‘ja-maar’ getuigt wel van een kritische houding, en dat is weer goed om je mening aan te scherpen.

 

Wiegend op de aangename, lichtvoetige zwaarte van de avond proostten we nog een keer op ons samenzijn, op de toekomst en ons gemeenschappelijke verleden dat gevierd gaat worden.

 

Laat nu de herfst maar komen!

 

Paul