2 november 2011

UNIVV3-NEC

 

Rijk

In de tijd dat schoolfeesten nog gewoon in de aula van de school gehouden werden, en niet in De Linde te Groesbeek of een andere commerciŽle locatie, waren Johnny en Rijk wereldberoemd in Nederland. Ik herinner me weinig van hun tv-shows, dat was zelfs voor mŪjn tijd (misschien weet Jan er nog iets van), maar wij hadden thuis de Bostella. Dit singletje, de A-kant van een grammofoonplaatje van vinyl dat op 45 toeren moest worden gedraaid, was een nummer 1-hit van het komisch duo. De B-kant was een liedje met de titel Ik heb twee ijskoude voeten, als ik me niet vergis. Maar ik vergis me wel, nu ik even googel: Bij Merie in de saloon, heette het nummer op de achterkant. De Bostella gaat over een dans, waar het dappere duo verder weinig tekst aan vuil maakt: Je danst 'm niet op blote voeten/Dat voel je met je klompen an/Maar als je vraagt hoe 't wel zal moeten/Dan weten wij d'r ook niks van

Beide komieken groeiden uit tot respectabelee acteurs, John Kraaijkamp vooral op het toneel, Rijk de Gooyer in de betere Nederlandse film, waarin hij overigens vaak een Duitse Nazi speelde. Geruchtmakend was de worp van zijn net gekregen Gouden Kalf uit het raam van de taxi van Maarten Spanjer. Het grote publiek kende hem later vooral van zijn rol in de reclame van Reaal, verzekert het allemaal.

Kende, schrijf ik, want Rijk de Gooijer overleed op 2 november, drieŽnhalve maand na zijn voormalig partner John Kraaijkamp, en op de dag dat wij onze opwachting maakten in de Jan Massinkhal tegen UniZVV 4. Niet zomaar een tegenstander, maar de kampioen van vorig seizoen. Wellicht daarom startten we geconcentreerd tegen de zogenaamde studenten, resulterend in een vroeg doelpunt van Patrick. Even verslapte de aandacht, waardoor de al flink kalende eeuwige student de bal sluw in het uiterste hoekje kon schuiven. Maar verder was er geen vuiltje aan de nazomerse novemberlucht, mede door de scheidsrechter die een schotje van Patrick via beide binnenkanten van de paal tot goal promoveerde. De 3-1 ruststand (weer Pat) was de basis voor een grote overwinning, hoewel we Uni nog twee keer dichterbij lieten komen met evenveel rommelige doelpunten, waarbij Sjoerd toegaf dat hij de eerste keer niet vrijuit ging en bij de tweede een overtreding simuleerde.

Anyway, Patrick scoorde zo lustig door, dat het woord zevenklapper hier onvermijdelijk is. Na veel geploeter maakte Cas gelukkig ook zijn goaltje, maar het hoogtepunt was de karakteristieke lange lob van Wim na balverlies van de doelman, diep op onze helft. Foutje, bedankt. Paul probeerde dit te imiteren, maar zijn puntertje van eigen helft stuitte af op een been. De 9-3 was dikverdiend en zelfs voor Remco reden om nog even plaats te nemen aan de bar van Trianon. Niet te lang, want de volgende dag kwam een arbeider iets arbeidersachtigs doen in zijn huis. Vloertje leggen, dacht ik. Rijk kwam niet meer ter sprake. Zijn humor is ververvlogen, zijn films verouderd en Paul is alleen maar geÔnteresseerd in het Romeinse Rijk, dat al ruim anderhalf millennium dood is. Wel konden we constateren dat we als team rijk zijn, zo'n soepel overwinning zonder belangrijke pionnen als Erik, Jan en Jeroen. En toen, tegen middernacht, moesten we toch even denken aan de laatste serieuze film van Rijk de Gooyer: Hoogste tijd.

Gerard