16 november 2011

NEC – Blauw Wit 2

 

Het linkshandige-tennissers-voordeel

 

Vaak als er iets nieuws wordt uitgevonden, blijft een gedeelte toch het oude. Toen men de computer uitvond, bleef het lettertype nog een hele tijd lijken op de ouderwetse typeletter, terwijl daar technisch en esthetisch gezien geen enkele aanleiding voor was. Dat geldt ook voor de kleur van het tennisveld. Tennisvelden waren in het begin altijd van gras, om langzaam plaats te maken voor gravel. De eerste kunstgrasvelden waren dan ook altijd rood, zowel buiten als binnen, en heel af en toe groen. Na tientallen jaren kunstgrastennis kwam er eindelijk iemand op het idee dat we helemaal niet vastzitten aan grasgroen en gravelrood – hij maakt een tennisvloer in blauw. De tennissers keken even vreemd op, misschien vonden sommigen het een misplaatste modegril, maar de kleurenwaaier breidde zich snel uit. Tegenwoordig vinden we het doodnormaal als we ergens een balletje gaan slaan op een lichtpaars of groen-oranje vloerkleed.

 

Er zijn natuurlijk grenzen aan de praktische toepassing van kleuren, zo is het lastig als de vloer dezelfde kleur heeft als de ballen; ook zwart en knalrood zal niet zo goed gedijen in een hal, maar dat neemt niet weg dat er toch veel mogelijk is. Het merkwaardige nu is dat dergelijke innovaties wel zijn doorgedrongen in de tenniswereld, maar niet bij het voetbal. Er wordt nu al zo’n tien jaar geëxperimenteerd met kunstgras, maar er is nog niemand die dat gras een ander kleurtje heeft gegeven. Sterker zelfs, de laboratoria doen hun uiterste best om elk grassprietje zo nauwkeurig mogelijk na te bootsen. In wezen is dat natuurlijk onzin. Niet alleen kleur kan anders, dat geld ook voor materiaal en vorm. De voetbalwereld is conservatief tot op het bot.

 

Ook sporthallen ontkomen niet aan deze reactionaire trend. Maar daar kun je nog van zeggen dat ze multifunctioneel moeten zijn. Naast voetballers spelen er ook korfballers, tafeltennissers, en handballers en moet de hal ook dienen voor de Paraview, Sinterklaasshow en de jaarlijkse reptielenbeurs. De vloer van de Massinkhal heeft daarom een neutrale, saaie grijs-blauwe fabriekshallen-kleur. Het doet mij denken aan de gymles op de lagere school, in een te klein, onverwarmd gymlokaaltje, waar iedereen nog van die fout-blauwe broekjes droeg en de partijen uit elkaar werden gehouden door het dragen van rode linten.

 

Kun je van de OC Huismanhal zeggen wat je wilt, maar dan is de lichtgroene vloer aldaar een stuk beter. Of liever gezegd: normaler en vertrouwder. Onze tegenstander, Blauw Wit 2, heeft zodoende altijd een voordeel door in de Massinkhal te spelen - dezelfde reden waarom linkshandige tennissers altijd in het voordeel zijn: ze zijn nu eenmaal gewend om tegen rechtshandige spelers te spelen. Blauw Wit stond bij de aftrap dus al met 1-0 voor en dus liepen we meteen achter de feiten aan. Daarnaast was onze tegenstander ook gewoon een klasse beter dan wij: inpassen, vastzetten, verdedigen, combineren, op alle fronten veegden ze de vloer met ons aan. Dat het maar 6-3 werd, mag een klein wonder heten. Met dank aan Sjoerd die weer heerlijk in vorm was.

 

Zelfs Erik, die meestal zegt dat we niet hadden hoeven te verliezen, was onder de indruk van het spel van Blauw Wit. Hiervan verliezen is geen schande.

 

Blijft de vraag wat ze dan in onze poule te zoeken hebben. Twee jaar geleden zijn ze kampioen geworden in onze klasse, waarna ze eigenlijk moesten promoveren. Dat wilden ze niet, waarop de KNVB ze voor straf heeft teruggezet naar de vierde klasse. Daar werden ze vorig jaar met overmacht kampioen en kwamen zo dus weer bij ons terecht.

 

Inmiddels is de regel van verplicht promoveren afgeschaft. Betekent dat Blauw Wit voorlopig in onze poule zal blijven. En zolang Blauw Wit bij ons in de poule zit, kunnen wij geen kampioen worden.

 

Misschien wel nooit meer.

 

Paul

 

 

Macintosh HD:Users:Paul:Desktop:Huismanhal2.JPGDe OC Huismanloods