10 januari 2012

NEC-Morado 5 (0-6)

 

SI

Het was lang geleden dat we niet scoorden in een zaalvoetbalwedstrijd. Volgens Erik speelden we ooit een keer 0-0, maar Sjoerd zei dat het toen 1-1 was (?). Die nul-nul moet dan in het vorige millennium zijn geweest, want op onze website met verslagen vanaf seizoen 2000/2001 komt de brilstand niet voor. Wel verloren we twee keer met 0-9, op 28 november 2006 van Sporting Metima en op 14 maart 2008 van Spero. 't Is maar dat je het weet.

Zo kansloos waren we dit keer niet, maar tegenstander Morado 5 troefde ons op alle fronten af, waardoor de eindstand 0-6 weliswaar geflatteerd was, maar niet onverdiend. "Als je wil winnen, moet je wel scoren,"  zei scheids Harry Jung in de tweede helft tussen neus en lippen op zijn Cruyffiaans. En gelijk hattie. De paar kansen die we kregen wisten we niet te verzilveren, waarbij ook het houtwerk, maar vooral de uitstekende doelman in de weg stond. Aan de andere kant scoorde Morado al snel via Eriks kuit, waarbij Sjoerd zo lang op het verkeerde been stond, dat hij geen kans meer zag de tergend langzaam richting uiterste hoek hobbelende bal te pareren. Terwijl het erop leek, dat hij nog tijd genoeg had om zijn haar te kammen, een 4-sterren-sudoku op te lossen en een middelgrote bak nootjes te consumeren, voordat hij de bal lachend in zijn armen zou sluiten. De 0-2 ontstond na balverlies van "ik noem geen namen", maar hij is onze topscorer aller tijden. En opnieuw een NEC-kuit was verantwoordelijk voor de derde tegengoal, toen Remco bij een corner weliswaar goed meeliep met zijn tegenstander, maar de bal wel zelf in het doel werkte. Jammer, want Morado had, net als wij, weinig trek het spel te maken en nu konden ze in de tweede helft naar hartenlust counteren en de score verdubbelen.

Lag het dan toch aan het ontbreken van Paul, die in een aantal cultuur-historische vergaderingen vastzat? Of het snelle uitvallen van Wim met een hamstringblessure? Of toch Jan, die naar eigen zeggen last had van zijn SI-gewricht? Ik werk in een medische bibliotheek, maar ik had geen idee waar dit zich in het menselijk lichaam, of althans in het lichaam van Jan, bevindt. Het had waarschijnlijk niet iets met sociale intelligentie te maken, want dat hindert niet hem, maar ons. Een bug in statistische informatie zou alleen voor Erik een voelbaar gemis zijn en een gebrek aan socialistische invloed speelt vooral Gerard parten. Selectieve interesse dan? Hebben we allemaal wel eens last van, maar daar voetballen we niet slechter door. Was het toch Jans sinusintegraal die opspeelde, waardoor zijn looplijnen niet meer congruent liepen en ook zijn cosinus de weg kwijt raakte. Om van de tangens nog maar te zwijgen. Kijk maar op je rekenlineaal.

We werden dus letterlijk en figuurlijk en zeker ook spreekwoordelijk in de hoek gezet, de dode hoek, de hoek waar de klappen vallen. Hier had Hans Teeuwen een mooie conference aan kunnen wijden. Of de vader van Hans Teeuwen, die een kennis is van de vader van Jeroen, en die zeker zoveel humor heeft als zijn zoon (Hans, niet Jeroen), maar milder. Niet zo moeilijk bij de bijtende spot van zoonlief. Dit bleek allemaal in de nazit, waar Jeroen, Casper en Gerard aan André de desastreuze tennisuitslag meldden. Deze schrok meer van het feit dat kennelijk de volgende zaterdag zo'n twintig hongerige zaalvoetballers zouden komen eten in Trianon. "Toch maar even Paul bellen. Of Jan," zei André, die zelf natuurlijk ook een van de eters zou zijn. Snelle interventie, André! Schampere ironie.    

Gerard