NEC-ZSW2 5-8 (beker)

14 februari 2012

 

Niet viel

De verwachtingen waren niet al te hoog gespannen voor de bekerwedstrijd tegen ZSW 2. Dit team speelde twee klassen hoger en stond daar bijna bovenaan. Sjoerd was niet alleen zijn geld vergeten, maar ook zijn portemonnee, waardoor hij niet in een pinauto, maar per pofmobiel vervoerd wenste te worden. Bovendien had hij zijn waterfles niet meegenomen, zodat hij in het doel niet kon drinken, alsof hij daar tijd voor zou hebben.Cas had geen tijd om vooraf thuis het formulier in te vullen, Jeroen zat verwikkeld in meters film, die hij op de juiste plekken in stukken probeerde te knippen. En Remco was de slingers aan het ophangen voor de verjaardag van zijn dochter Meike. Wim en Gerard waren twijfelgevalletjes door kleine (vermeende) blessures en het was de vraag in hoeverre de schaatsers Erik en Paul hersteld waren van barre tochten langs molens en rietkragen. Patrick was de wedstrijd in zijn geheel vergeten en kon ternauwernood via de mobiele tamtam worden opgetrommeld. De roep om een twitteraccount voor ons team werd luider, maar verdween uiteindelijk geruisloos in de avond.

Het moest dus deze keer allemaal van Jan komen, onze topfitte websitebouwer en kwarttriathleet. Gelukkig is hij een laatbloeier, anders had hij met zijn 54 jaar de opa kunnen zijn van enkele tegenstanders van onze opponent. Toen deze jongetjes bij de Hennie Huismanhal uit de auto stapten, dachten we even dat het C-juniorenteam van Quick een ingelaste wedstrijd moest afwerken. De rijbewijsgerechtigde leeftijd hadden ze nog niet bereikt, maar ze hadden een chauffeur annex scorebordbediener meegenomen, zodat ze op tijd uit Wijchen in Nijmegen arriveerden. In onze kleedkamer was de stemming opperbest en de tactiek was, zeker na de desastreuze nederlaag tegen SCE, duidelijk: geconcentreerde handbalverdediging en waar mogelijk snel uitbreken. En zo geschiedde, althans voor wat betreft de verdediging. De balvaardige tegenstanders probeerden met ingestudeerde looplijnen en individuele trucs ons frivool af te bluffen, maar we lieten vooralsnog geen steek vallen. Totdat Sjoerd zich in de hoge korte hoek liet verrassen door een scherp schot. Ban gebroken, lek boven, sluizen open, doelpuntentsunami, zou je zeggen, maar Erik dacht daar heel anders over. Met een venijnig, enigszins gekraakt schot tekende hij de gelijkmaker aan. En na de 1-2 herhaalde Paul dit kunstje door een bijna afgemeten voorzet van Wim artistiek over het keepertje te lobben. De ruststand was toch 2-3, omdat de bal via de kruising en Sjoerds brede scheiding over de doellijn stuiterde.

De rust bracht ons geen rust. Of juist teveel. In krap vijf minuten verdubbelde de tegenstander zijn doelpuntenaantal en de wedstrijd was gespeeld. ZSW probeerde wat gallery play, dit tot ongenoegen van Jan, die enkele keren fel maar fair het deksel op de trukendoos gooide. En wij bleven gevaarlijk counteren, resulterend in drie verdiende goals, waarvan die van Erik na een strakke pass van Paul zelfs een applausje van de ZSW-bank opleverde.

Shit, wordt het toch een gewoon voetbalverslag! Dat is niet de bedoeling, zeker nu Bert Wagendorp in het voorwoord van het jubileumboek de losse onderwerpkeuze van onze stukjes zo uitdrukkelijk heeft geroemd. Snel dus naar Trianon, waar de teamgeest achtkoppig was aangeschoven, vooral ook omdat Wim, ondanks de opgelopen spierblessure, zijn verjaardag van een half jaar eerder vierde met drank, nootjes  en tapas. Na het consumeren van wisselende hoeveelheden van deze versnaperingen, werd de onderwerpkeuze steeds lichtzinniger. We hadden de datum van Eriks Alpe d'Huzes 2012 (7 juni) nog niet in onze mobiele agenda (Iphone, Blackberry, bierviltje) genoteerd of we spraken geanimeerd over Tiel. Tiel? Ja, Tiel. Stad van Flipje en Fruitcorso en niet te vergeten Appelpop (2 dagen genieten van 26 bands op 3 podia). Zo lijkt het nog heel wat, maar de Tielenaren (of -nezen) zeggen zelf voortdurend: "Tiel is niet viel." Patrick kon dat beamen. Hij had ooit stage gelopen bij de producent van Substral en WC-eend, wat wellicht verklaart dat er een grote variŽteit aan planten in zijn wc-pot groeit.

Sjoerd was de sluitpost van dit bizarre gesprek. Hij had ooit een concert bijgewoond van een band met de naam Kooz Killz Applemooz, bekend van het nummer Hutspot met Draadjesvlees, categorie snoeiharde Nederpop. Of dat op Appelpop was, weet ik niet meer. Hij ook niet. En ook de nederlaag waren we allang vergeten. Gezamenlijk verlieten we het pand. De meesten moesten de volgende dag weer werken, Erik in Tiel.

Gerard