Morado 5- NEC

13 maart 2012

 

XXL

 

Laatst ben ik met Max naar de stad gegaan om nieuwe voetbalschoenen te kopen. Max is dertien en groeit harder dan zijn kleren kunnen slijten. We komen uit op drie maten groter dan de vorige, maat 45. Een mijlpaal is bereikt, hij heeft grotere schoenen dan ik.

In lengte ben ik hem nog voor, maar ook dat zal niet lang meer duren. Zo moet het zijn. Zoons moeten vaders in alles voorbijstreven, sport, lengte, kracht, werk, geheugen, toekomst. Dan hebben we het goed gedaan als vaders, onze kennis en ervaring doorgegeven aan een nieuwe generatie, onze bijdrage aan de wereld.

 

Van wat ons nog te wachten staat, kregen we afgelopen dinsdag misschien wel een voorproefje. Morado 5 bestaat uit studenten die behalve 25 jaar jonger ook nog minstens een kop groter zijn dan wij. Niet langeslungelig of sportschoolbreed, maar gewone proporties in grootformaat. Reuzen. Zou Max er over tien jaar ook zo uitzien?

 

Zoek de tien verschillen.: links Morado 4, rechts Morado 5.

Ter vergelijking: de onderkant van de lat is precies twee meter hoog.

 

Het heeft zo zijn voordelen, lang zijn. Anderen kijken letterlijk tegen je op, waardoor je een natuurlijke dominantie krijgt. Maar je moet er wel tegen kunnen, tegen al die ongevraagde aandacht. Vroeger zag je lange jongens en meisjes vaak kromlopen, een onbehulpzame poging om niet lang te hoeven zijn. Maar tegenwoordig is van die schaamte weinig meer te bekennen. Lengte is een toevallig gegeven, een bijkomstigheid. Klinkt tegenstrijdig, maar het onderscheid in lengte is genivelleerd.

 

Er is nog een verschil met vroeger. Lange jongens waren in het sporten bijna altijd houterig en slungelig. Ook dat is veranderd, merkten we dinsdag. Deze reuzen verenigden alle eigenschappen die voetballers compleet maken. Hun snelheid en techniek leed niet onder de lengte van hun lijven, integendeel. De evolutie heeft alsnog goed zijn best gedaan en een nieuw ras voetballers voortgebracht. Dat zal helemaal gunstig zijn voor het veldvoetbal. Met deze generatie XXL voetballers winnen we over tien jaar zeker het WK.

 

Logisch dat we tegen de Moradische reuzen weinig kans hadden. Zoals gewoonlijk dacht Erik daar anders over, en toegegeven, in de eerste helft zijn we vooral genekt door de statistieken. Elk schot van Morado op goal was een doelpunt, terwijl ze aan de andere kant er maar niet ingingen. Dodelijke efficiëntie van het voetbalsuperras, ook dat nog. Met rust keken we tegen een 6-1 achterstand aan. Nerveus maande Sjoerd ons tot uiterste concentratie achterin om totale ontluistering te voorkomen. Hoe ver kun je zakken? Vreemd genoeg had het wel effect. In de tweede helft zakten de statistieken weer terug tot wat normalere proporties. Morado miste alle kansen, terwijl wij tussen alle reuzenlijven door wat ruimte vonden om prachtig te combineren. Zo wisten we zelfs nog twee keer te scoren, overigens beide keren in de rebound, wat ook weer iets zegt over de kracht van de tegenstander.

 

Achteraf overheerste opluchting. Met trots trokken we de conclusie dat we in de tweede helft met 2-0 hadden gewonnen. Maar eigenlijk wisten we wel beter. Het XXL voetbal is bezig aan een onstuitbare opmars. Morado heeft zich ingehouden. Ze zijn mild geweest. Misschien uit respect?

 

Ik probeer het mij weer voor te stellen: Max over tien jaar, 23 jaar, schoenmaat 47, studeert, zaalvoetbalt. En plots besef ik dat hij niet mee gaat doen aan de verjonging en opvolging van ons team, zoals we altijd hoopten, maar dat hij lekker gaat voetballen met zijn reuzenvrienden in een Moradisch XXL team. En dat zij op een goede dag de OC Huismanhal binnenstappen en verbaasd kijken naar hun tegenstanders, een team van grijze voetballers in versleten NEC-shirts, gemiddeld een kop kleiner en 35 jaar ouder. ‘Da’s mijn vader,’ zegt Max. ‘Je moet ze niet onderschatten, ze kunnen nog aardig ballen.’ De aanvoerder fronst zijn wenkbrauwen. ‘Cool.’

 

Paul