3 september 2012

NEC – Uni ZVV 6

 

Zaadlozing

 

Ja, dat is wel een aardige om het seizoen mee te beginnen. We worden wat ouder en dan verschuiven de gespreksonderwerpen langzaam van verkeringen en baby’s naar angst voor oude-mannen-kwalen. In zijn eeuwigdurende zoektocht naar lichaamsdelen die parten zouden kunnen spelen, had Jan laatst ook de prostaat ontdekt als bron van klachten. Hij liet de boel onderzoeken en geheel volgens verwachting bleek er niets aan de hand. Maar de (vrouwelijke) dokter kwam wel met een advies. Prostaatproblemen kunnen namelijk worden voorkomen door om de twee dagen een zaadlozing.

 

Casper: ‘Zie je wel, moet je dus toch geen boxershorts dragen maar strakke onderbroeken. Of was het nou andersom?’

Paul: ‘Nee Casper, dat gaat alleen om vruchtbaarheid.’

Patrick: ‘En het gaat om zaadlozing, dus niet om sex?’

 

Ondertussen trakteerde Patrick op een portie tapas, en spoelde met een Palmpje zijn nare bijsmaak van de wedstrijd weg. Een prachtige wedstrijd, maar niet gescoord. Dan lijdt een spits in eenzaamheid, ook al is hij jarig. Wat hem natuurlijk het meeste dwars zat, was dat de tegenstanders bijna allemaal in zijn veldvoetbalteam spelen. En als de verdedigers hem dan het scoren kunnen beletten, moet hij dat nog maandenlang horen. Minimaal tot aan de returnwedstrijd.

 

Aan kansen geen gebrek in deze wedstrijd tegen Uni ZVV 6. Bekenden dus, maar wel nieuwkomers in deze klasse. Vorig jaar verloren we twee keer achter elkaar van ze in oefenwedstrijden, toen nog zonder Sjoerd. Dit keer was het veel meer in evenwicht. De eerste helft had Uni nog de beste kansen, maar Sjoerd stond weer akelig goed te keepen. Eén klein moment van onoplettendheid in de verdediging zorgde evenwel voor 0-1. In de tweede helft namen we steeds meer het initiatief en trokken we het spel naar ons toe. Maar chronische pech in de afronding verhinderde een ruime voorsprong: drie keer paal, vier keer lat (of was het nou andersom?). Met een mooie actie (binnenkant paal) trok onze energieke Remco de verhouding weer recht, maar meteen daarop scoorde andere Remco van Uni ZVV met een fraaie krul in de kruising. Casper kon even later de bal binnentikken, waardoor het een paar minuten voor het einde 2-2 stond. Het kon nog alle kanten op. Na een denderend schot van ons op goal (uiteraard op de lat), brak Uni nog één keer uit. Hun twee snelste aanvallers speelden zich handig vrij en stormden gezamenlijk op Sjoerd af. Sjoerd had geen andere keuze dan zijn goal af te dekken, waarna de onvermijdelijke voorzet kwam en de andere aanvaller de beslissende goal kon intikken. Maar plotseling dook Jan op; als een vliegende schaduw was hij zijn belagers gevolgd, overzag de situatie in een fractie van een seconde en begreep dat de onvermijdelijke voorzet zijn enige redding was. Met een laatste krachtsinspanning wierp hij zijn been naar voren, schoof zijn voet uit en raakte de bal met de buitenkant van zijn teen, waardoor de bal een paar graden van richting veranderde en net buiten bereik van de aanvaller over de achterlijn hobbelde.

 

Het bleef 2-2 en Jan was de held van de avond. Nog net geen matchwinner, maar zeker wel een matchsafer.

 

Ook in Trianon had Jan een goede avond. Als enige van ons wist hij dat de zanger in de achterzaal, Iain Matthews, vroeger had gezongen bij Fairport Convention, een redelijk populaire folkband die Jan vast wel eens heeft zien optreden in een vaag zaaltje in Nijmegen of Blerick. Trianon werd overspoeld door folkpubliek, kleine vrouwen met geverfde haren en mannen met nonchalante staarten en verschoten t-shirts van legendarisch onbekende bands. Jan werd helemaal warm van zoveel leeftijdgenoten. Casper legde ons uit dat alles energie is, en waarom transhumane cyborgs onze ideale levensgezellen gaan worden. Jan kon Patrick uit de spitsencrisis trekken door een nieuwsbericht op onze nieuwe site. De site is uiteraard nog niet af, maar Jan zint op een vervroegd pensioen en heeft dan eindelijk tijd over. (Geloof het of niet, Jan kan zich vanaf november inschrijven voor de huur van seniorenwoningen – dat heb ik zojuist voor mijn moeder van gedaan, maar die is 84.)

 

Jan was zo intens de avond aan het beleven, dat hij – zeer tegen zijn aard – niet alleen de tijd vergat maar ook het aantal drankjes. Na zes bier konden we hem onmogelijk de auto laten instappen, dus zetten we hem op een leenfiets.

 

Ook daarna bleef nog lang onrustig in Trianon. Tevreden constateerden we: de toon is weer gezet voor het nieuwe seizoen!

 

Paul