11 december 2012

NEC - Morado 6  11-5

 

Zeurpietenjournalistiek

 

Het allermooiste sportwoord van 2012 was zonder twijfel zeurpietenjournalistiek. Mark van Bommel nam het in de mond na de verloren wedstrijd tegen Ajax op 1 december. Van Bommel werd gevraagd of het nu echt wel nodig was om zijn zevende gele kaart van het seizoen te incasseren. Kennelijk was Van Bommel al voorbereid op deze vraag, want hij pareerde die vraag met zeurpietenjournalistiek en plakte er nog haastig aan vast: ‘Maar dat wist ik toen ik terugkwam’.

 

Terugkwam? Van Bommel doelt op zijn terugkeer naar PSV, na een gouden carrière bij Barcelona, Bayern München en AC Milan. Hij wist niet dat hij bijna elke wedstrijd een gele kaart zou krijgen, maar hij wist wel dat de journalisten hier een stelletje zeurpieten zijn die vervelende, niet ter zaken doende vragen stellen. Hij wist het, en hij kwam toch terug. Petje af.

 

Ik ben altijd een Van Bommel-fan geweest. Een jaar of tien geleden was hij op zijn best, een meester in onderschepping en omschakeling. Nog voordat hij in balbezit kwam, wist hij al waar de bal heen moest. Daarmee was hij de tegenstander altijd een of twee stappen voor. En met zijn perfecte traptechniek legde hij de bal overal neer waar hij wilde. Scoorde veel. Zeer onterecht liet Van Basten hem uit de selectie van Oranje, waarna Van Bommel in oktober 2006 droogjes zijn vertrouwen in de bondscoach opzegde. Dat is geheid een van de redenen van het verloren EK 2008 in Zwitserland en Oostenrijk.

 

Van Bommel speelt regelmatig op het randje van het toelaatbare. Dat is een uiterst naar trekje. Praat in op de scheidsrechter, speelt hard, vloekt, zuigt, intimideert. Alles in dienst van het resultaat. In de WK-finale van Oranje tegen Spanje wist hij met succes het fluwelen spel van Spanje te ontregelen, zeer tegen de zin van het neutrale, voetbalminnende publiek. Die hardheid kreeg een negatieve climax in de uitgedeelde karatetrap van zijn opgezweepte medevechter op het middenveld, Nigel de Jong. Is het zeurpietenjournalistiek om daar een opmerking over te maken? Of heeft dat te maken met voetbalethiek?

 

Van Bommels uitlating kreeg een paar dagen later een vervelende bijsmaak na de dood van een grensrechter in het amateurvoetbal. De nationale verontwaardiging hierover mondde uit in afgelasting van een heel voetbalweekend en discussies op radio, tv en in clublokalen. Eén van de oorzaken van het (verbale) geweld tegen grensrechters en scheidsrechters is het slechte voorbeeld dat gegeven wordt door profvoetballers: verruwing van het spel en het opzichtig en buitenproportioneel protesteren bij overtredingen. Als de grote helden van het (inter)nationale voetbal dat mogen, mogen amateurs dat natuurlijk ook. En supporters. En ouders langs de kant. Sommigen pruttelden nog tegen dat voetbal nu eenmaal emotie is, maar dat snijdt geen hout: de norm is zoek.

 

En Van Bommel? Dat was altijd de krijgshaftige aanvoerder die voor zijn troepen uitliep, maar dreigt met terugwerkende kracht een symbool te worden van spelverruwing en normvervaging. In een uitzending van Studio Voetbal kon hij daar gelukkig wat nuance in brengen. Als het gaat om respect naar de arbitrale leiding is er een groot verschil tussen Nederland en het buitenland. En Van Bommel kan het weten, want hij heeft veel buitenlanden meegemaakt. Een typisch Nederlands verschijnsel dus, dat gebrek aan respect. Net als de journalistiek.

 

Bij het zaalvoetbal heeft de spelverruwing niet toegeslagen, en dat zal ook wel nooit gebeuren. We hebben op onze leeftijd ook geen last van schreeuwende ouders langs de kant. En ook niet van bemoeizuchtige supporters, want er komt zelden iemand kijken. In de wedstrijd tegen Morado 6 hadden we zelfs geen kans om te vloeken op de scheidsrechter, want die was er helemaal niet. Een iPhone met timer en een dosis gezond verstand is genoeg om een wedstrijd vlekkeloos te laten verlopen. Sportief en met respect. Dat we uiteindelijk wonnen met 11-5 is meegenomen, maar niet het belangrijkste in het leven.

 

Bij deze zijn alle Nederlandse zeurpietenjournalisten uitgenodigd om een wedstrijd van ons bij te wonen. Om te zien hoe voetbal ook gespeeld kan worden. Met respect voor de regels en respect voor elkaar. Dan trakteren wij na afloop op een drankje in Trianon.

 

Paul