19 februari 2013

NEC – Uni ZVV 6

 

Achtkamp

 

Vroeger keken we op de televisie vaak naar Zeskamp. Dat was een lollig bedoeld programma van de NCRV waarbij enkele steden tegen elkaar moesten strijden in allerlei maffe disciplines. Meestal moesten de deelnemers een soort parcours met hindernissen afleggen, waarbij kwistig gebruik was gemaakt van de pot met groene zeep. Presentatoren waren Dick Passchier en Judith Bos, die hun saai-christelijke degelijkheid op een wonderbaarlijke manier combineerden met een onvermoeibaar enthousiasme. Het programma werd bij ons thuis zelfs zo leuk gevonden dat we een keer naar een opname zijn geweest. Ik kan me er niet veel meer van herinneren, maar wel dat we een spandoek meenamen met de tekst ‘Venlo groet Venray’. Dat vond ik heel vreemd: het moest zeer onterecht de indruk wekken dat wij heel Venlo vertegenwoordigden. En wat moest Venray met onze groet? Achteraf gezien was die hele Zeskamp nogal plat en inhoudsloos, maar in die tijd wisten we niet beter.

 

Hoe dan ook, het idee van een wedkamp met verschillende disciplines sprak mij wel aan. Toen ik in 1983 in Nijmegen ging studeren, nam ik mij voor om de tienkamp te gaan beoefenen. In elke sport zou ik mij net zolang bekwamen tot ik het nationale record van de vrouwen had bereikt. Gretig schreef ik me in bij studentenatletiekvereniging ’t Haasje. Op de eerste bijeenkomst, een gemeenschappelijke looptraining, had echter niemand oog voor mij. Geen begeleider, geen trainer, geen aanspraak, en erger nog, geen enkele klik. Verdwaald en verdwaasd liep ik tussen pezige jongens en meiden – sindsdien noem ik ze struisvogels – die over niets anders konden praten dan hardlopen. Meteen ben ik met atletiek gestopt.

 

Een paar jaar later – het is al vaker gememoreerd – speelde ik in het legendarische Tegen Tegen. Met onze Angstgegner Kratje 2 speculeerden we vaak op een soort tienkamp, waarbij we in verschillende sporten tegen elkaar zouden strijden: naast zaalvoetbal ook volleybal, tennis, darten, badminton, biljarten, wielrennen, noem maar op. De ultieme, sportieve uitdaging. Helaas is het er nooit van gekomen, waarschijnlijk omdat niemand zin had om het te organiseren. Een gemiste kans.

 

Begin januari werd het idee alsnog nieuw leven ingeblazen, dit keer met NEC en Uni ZVV 6 als strijdende partijen. Veel van de jongens van Uni ZVV spelen bij Patrick in het veldvoetbalteam (Trekvogels) en er zit zelfs ook nog een vleugje NEC-op-zaterdag-verleden bij. Een juiste mix van collegialiteit en rivaliteit. We hebben afgesproken dat elk team vier disciplines mag uitzoeken, wat resulteert in een achtkamp. Uit een digitale brainstorm rolde bij ons een sterke voorkeur voor popquiz, pubquiz, darts, tennis en bowlen, maar het mag ook Zevenheuvelenloop, footgolf, biljart, schaatsen, squash, tafelvoetbal of een wielertijdrit zijn.

 

Afgelopen dinsdag vond de eerste krachtmeting van de achtkamp plaats: het zaalvoetballen. Uni ZVV is nieuw in onze poule en ze doen het verrassend goed: na enkele maanden stonden ze zelfs brutaal tweede. Maar inmiddels zijn ze wat afgezakt en kwetsbaarder, vooral vanwege het ontbreken van hun veelscorende spits. Mede daarom hielden we vrij eenvoudig stand, en dat terwijl onze verdedigers Jan, Gerard en Wim er niet waren. Stug verdedigen en pijnlijk snel uitvallen, het zal voor die ene toeschouwer (Erik Peters) geen wervelende vertoning zijn geweest, maar in ieder geval wel effectief. Met een 4-3 eindstand konden we niet alleen opgelucht ademhalen, maar ook trots zijn op de stijgende lijn de afgelopen weken.

 

En de achtkamp? Tja, die is er eigenlijk helemaal niet. We hebben onderling wel gebrainstormd over mogelijke disciplines, maar verder overleg met Uni ZVV is er nooit van gekomen.

 

Na afloop ging iedereen om uiteenlopende redenen meteen naar huis. Als de achtkamp was doorgegaan, hadden wij deze tweede discipline – bier drinken – hopeloos verloren. Virtuele tussenstand: 1-1.

 

Misschien is het ook net iets te lollig allemaal, zo’n achtkamp. Dick Passchier zou het zeker leuk hebben gevonden en samen met Judith Bos er een hele televisieserie van hebben gemaakt. En dan moet je uitkijken. Nog een paar jaar en we krijgen een aanbieding van Omroep Max. Daar zitten we natuurlijk niet op te wachten. Een mooi moment om er een punt achter te zetten.

 

Paul