20 maart 2013

NEC –Morado 6

 

Twitter

 

Op 11 maart twitterde Marcel Rözer: Wat een verademing. Kees van Kooten in #DWDD. Niet dat ik Twitter volg. Ik heb wel een account, maar ben er trots op dat ik nog nooit een tweet heb verstuurd. Zelfs niet tijdens de Workshop Sociale Media op mijn werk. Ik had onze rossige plaatsgenoot even gegoogled, omdat ik hem in een interview bij Kunststof Radio hoorde vertellen over zijn nieuwe boek. Niet een mooi geschreven biografie over een vergeten voetballer of een indringend verslag van een besmet wereldkampioenschap, maar een persoonlijke zoektocht naar het gedrag van zijn familie in de oorlog in het Achterhoekse Ulft. Zoiets vertelde Paul al eerder over Marcels boek, waarvan hij meelezer was geweest.

 

Zo kende ik Marcel Rözer nog niet. Ik ken hem trouwens helemaal niet zo goed, ongrijpbaar is voor mij het woord dat bij hem past. Tijdens de legendarische Kopfschmerzentoernooien was hij de zeer aanwezige organisator en steeds minder watervlugge speler van Aspro. Ik zag hem voetballen voor het UniVV van Remco in de beladen derby tegen het mij nauwer aan het hart liggende Trekvogels van Patrick en Wim. En soms kom ik hem tegen in Nijmegen-Oost, ergens tussen de Dommer van Polderveldtsweg en ’t Haantje. Vroeger schreef hij voor het ook al legendarische (dus niet meer bestaande) voetbaltijdschrift Johan en tegenwoordig schrijft hij columns voor de Nijmeegse editie van De Gelderlander, die ik niet lees. En boeken dus. Zijn boek Zo vader is goed ontvangen en geeft niet alleen inzicht in zijn familie, maar de schrijver zelf “probeert zich ook te ontdoen van het masker van schuld en schaamte dat doorgegeven werd”, zo lees ik in een recensie. Was dat de reden van zijn vermeende onaantastbaarheid?

 

De uitzending van De Wereld Draait Door met Kees van Kooten heb ik ook gezien. In oktober 2005 startte dit vernieuwende programma, waarvan ik vrijwel iedere aflevering zag. Tegenwoordig ben ik zeer selectief. De snelle tong, de losse toon, de grappige woordkeus en de guitige oogopslag van de presentator zijn allang niet nieuw meer, wat evenzeer geldt voor de belegen gastenkeuze. Alweer Jort Kelder, Jan Mulder, Prem, Peter de Vries of Felix Rottenberg. En niet te vergeten die onnozele Ali B, die de hemel in geprezen wordt voor zijn domheid, of nog erger Nico Dijkshoorn met zijn puberale, opzettelijk Amsterdams uitgesproken verhaaltjes, die gedichten worden genoemd. Daarnaast draven er steeds vaker gasten op, die het predicaat B-artiest nog niet waard zijn, en die op een commerciële zender een onbenullig programma mogen presenteren. Dit leidt onvermijdelijk tot oppervlakkig getwitter aan een tafel. En als dan ook nog de 1 minuut-muziek een Triggerfingerachtige herrie blijkt te zijn en de TV draait door-fragmenten vooral poep en piesgrappen behelzen, is het wel erg lang wachten op de meestal briljante afsluiting van Lucky TV.

 

Maar als Joost Zwagerman over kunst komt vertellen, schakel ik in, of als Adriaan van Dis welbespraakt met enigszins gespeelde naďviteit als tafelheer fungeert. Of als Kees van Kooten aanschuift. Een verademing, zoals Marcel Rözer al aangaf. Prachtige zinnen over het door hem geschreven boekenweekgeschenk en een lange, haperloze voorlezing uit De Verrekijker. En een mooie kritiek op de muziekkeuze en het bekende rijtje doorsnee-artiesten bij de kroning van Willem-Alexander de Eerste. Geef het volk nu eens niet wat het al kent, maar iets wat daar net boven komt, iets enigszins verheffends, is mijn vrije vertaling van het statement van Kees van Kooten. Reinbert de Leeuw met 4’33” van John Cage, zei hij wat provocerend, doelend op diens compositie, die bestaat uit een stilte van die lengte.

 

Hierover had ik een tweet kunnen sturen of die van Rözer retweeten, maar ik dacht er niet aan. Twitteren zit niet in mijn bloed en zal er ook nooit in komen. Anders had ik op 20 maart om 20.00 uur het volgende kunnen posten:

 

@JanFranssenhal Morado6-NEC1 6-11. Pat 5 goals na rust, Geer 1e comp.goal. Laatste pot Sjoerd, Jan rug(heup?)bless. In middenmoot! Mooie 3e helft in Trian.

En er dan een foto bij doen.

 

Dan had Rözer dit kunnen lezen en waren we elkaars follower geworden.

Misschien toch maar zijn boek gaan lezen. 

 

Gerard