17 september 2013

NEC – SCE 2

 

Palm

 

Ik voorspelde het al: dit seizoen is alles anders. Zonder Jeroen, Remco en Wim – en nu al drie wedstrijden zonder Sjoerd – lijken we vleugellam, naarstig op zoek naar een hernieuwd evenwicht. Tradities worden doorbroken, gewoontes overboord gezet.

 

Eén van de fijnste en meest gekoesterde gewoontes in mijn hele zaalvoetbalcarrière heeft niets te maken met zaalvoetbal. Ook niet met teamgenoten, vrouwen, leeftijd of schoenmaat. Het is namelijk Palm. Sinds wij 22 jaar geleden in onze enthousiaste onschuld besloten om KNVB competitie te gaan spelen, drink ik Palm na afloop. Een heerlijke drank met een juiste balans tussen lichtdonkervol en dorstlessend bitter.

 

Twee maanden geleden, tijdens het afsluitende teamuitje van het vorig seizoen, gebeurde er iets vreemds. Eenmaal aanbeland bij Trianon verscheen halverwege de avond het vernieuwde flesje Palm op tafel. Restyling is nooit verkeerd, maar de brouwerij bleek het moment te hebben misbruikt om het volume van het flesje terug te brengen van 0,3 naar 0,25 liter. De brouwerij heeft daarentegen de prijzen ongewijzigd gelaten.

 

Kleine lullige flesjes. Een grotere belediging van je trouwe drinkers is niet denkbaar. Plechtig beloofde ik nooit meer Palm te drinken. Dat zal ze leren.

 

De afgelopen weken ben ik naarstig op zoek gegaan naar een alternatief. Eerst bij het concurrerende De Koninck, net zo mooi lichtdonker, maar na één glas ontwikkelt zich in de mond een zeurende zurigheid. Paulaner gaat het ook niet worden: halve liters zwellen ongezond aan in je buik, maar ik vertik het om dit edele Duitse bier te drinken in kleine laffe Hollandse glazen. Twee weken geleden dacht ik de oplossing te hebben gevonden in Affligem Dubbel, iets sterker (6,8%) maar nog net binnen de perken. Vorige week was Affligem alweer van de tap gehaald en raadde barman Simon mij aan om Karmeliet te drinken. Dat heb ik geweten, de dag erna! Karmeliet bleek 8,4% en een veel te zware jongen. Geen drank om lekker af te pilzen na het voetbal.

 

De onzekerheid over de afdronk heeft ongetwijfeld ook effect op de toch al moeizame zoektocht naar evenwicht op het veld. Dat bleek afgelopen dinsdag weer, waar we zonder Dico en Sjoerd moesten opboksen tegen de nummer laatst van vorig seizoen. Na een voorzichtige 1-0 voorsprong keken we binnen een mum van tijd aan tegen een 1-5 achterstand. Bij het scheidsrechterloze eindsignaal gaf het ontnuchterende scorebord de eindstand aan van 3-9. What happened? Daarover gingen we in Trianon uiteraard nog even nabomen. Het inpassen was niet goed, het spel te statisch, er werd te weinig vrijgelopen en onze omschakeling van aanval naar verdediging en omgekeerd is beroerd. We zijn slim genoeg om het te constateren, maar zijn we ook flexibel genoeg om er van te leren? Of is er een onomkeerbare voetbaleigenwijsheid ingeslopen?

 

De avond kende gelukkig één lichtpunt. Moedeloos geworden van de wedstrijd en geknakt door falende alternatieven, viel ik terug op de vertrouwde Palm. De treurige aanblik van een driekwart gevuld glas bracht mij tot de oplossing van het probleem: je moet niet één fles Palm bestellen, maar twee! Niet de inhoud van het flesje telt, maar de inhoud van het glas. Toen de Palmkraag weer als vanouds tot aan de rand van het glas kroop, ging een gejuich op aan onze tafel.

 

Vanaf nu gaat alles beter.

 

Paul

 

Macintosh HD:Users:Paul:Desktop:IMG_1933.jpg