18 november 2013

NEC Orion

 

Vorige week vertelde Mark iets Cruijffiaans over kantelen en kant. Deze week kreeg hij de gelegenheid om deze kwestie toe te lichten. Je moet, volgens Mark, met je team in een ruit spelen en dan kantelen naar de kant van de tegenstander. Een ruit wil zeggen: n voor, n achter en twee opzij. Als je dan met die ruit enigszins meebeweegt in de richting van de bal, vorm je volgens deze theorie een ondoordringbare voetbalvesting. Maar: dit geldt alleen bij verdedigen. Over hoe je scoren moet, hebben we Mark nog niet gehoord. Hopelijk komt hij maandag met een paar mooie suggesties, want we kunnen nog wel wat doelpunten gebruiken voor ons zelfvertrouwen. En voor de stand in de poule.

 

Tijdens de wedstrijd was er bij ons zoals gewoonlijk niets te herkennen van enige vorm van strategie, hoewel we tegenwoordig iets makkelijker de discipline kunnen opbrengen om ons terug te trekken op eigen helft. Deze speelwijze huldigen we dan ook met enige krampachtigheid als ultiem hoogtepunt van tactische inzicht. Een speler die zich te ver op de vijandelijke helft waagt, wordt collectief teruggefloten.

 

Het pakte deze keer weer eens goed uit, onze tactiek. We liepen vrij gestaag uit naar 3-0, maar net als vorige week tegen UniZVV kregen we twee tegendoelpunten, waarna de rijk gevulde bank (4 man!) bijzonder nerveus werd en de teamgenoten op het veld bij balverlies allerlei verwensingen naar het hoofd slingerde. (Vooral Patrick is in deze weken nogal prikkelbaar, na het gedwongen afscheid van zijn tweede auto en enige knarsen in de daaruit volgende verplaatsingslogistiek.) Paniek om niks, zo bleek, want de overwinning kwam eigenlijk geen moment in gevaar, ook al omdat Sjoerd de ballen weer ouderwets uit zijn goal ramde.

 

Erik: Je had die laatste bal wel gewoon kunnen klemmen in plaats wegtrappen.

Sjoerd: Ik had helemaal geen puf meer. En bovendien: heb je mij wel eens een bal zien klemmen?

 

Wie er gescoord heeft, weet ik niet meer. Sinds ik altijd een opschrijfboekje bij me heb, schrijf ik niets meer op viltjes. Maar de routine moet nog duidelijk wennen, want mijn boekje blijft te vaak ongebruikt. Vast een ouderdomsverschijnsel. Laatst reed ik met mijn moeder naar een oom en tante in Eindhoven om een aantal filmbanden te laten digitaliseren. Halverwege realiseerde ik me plotseling dat ik de films weliswaar had klaargelegd, maar niet had meegenomen. Maar, zo redeneerde ik vervolgens, als ik zo dom kon zijn om de films te vergeten, zou ik ook zo dom kunnen zijn om te vergeten dat ik ze wl had meegenomen.

 

Het laatste bleek het geval.

 

Hoe dan ook, de eindstand was 5-3. We doen weer een beetje mee.

 

Paul