3 sep 2014

NEC 1 – Orion 1

 

We mogen weer…

 

De voetballoze zomer leek dit jaar langer dan anders. Hoe dat komt, weet ik niet. Misschien door het WK, dat vermoeiender was dan ooit. Vanuit een kansloze uitgangspositie presteerde het Nederlands elftal gaandeweg het toernooi zo goed dat we na elke wedstrijd onze verwachtingen moesten bijstellen. De uiteindelijk teleurstelling van de verloren halve finale was daardoor ook groter dan van te voren gedacht. Een voetbalkater zonder favorietenrol en, op Robben en Van Persie na, zonder echte helden en idolen. Een relatief anoniem zooitje voetballers dat toevallig ver is gekomen, of een onderschatte broedplaats van talent?

 

Ondertussen is er gerommel binnen onze eigen Sportclub NEC, de amateurtak van NEC. Al een paar jaar gaat het financieel slecht, maar afgelopen seizoen spant de kroon, zo lezen we in een pas ontvangen brandbrief. Het bestuur en vooral de voorzitter verdienen waardering voor de manier waarop Sportclub NEC door het afgelopen seizoen is heen gewankeld gelijk een aangeslagen bokser. (…) Door gebleken administratieve blunders en onzorgvuldigheden zijn verschillende “lijken uit de kast” komen rollen.’ De nieuwe voorzitter is nu in gesprek met de BVO NEC over een nauwere samenwerking, maar de leden tasten nog in het duister.

 

Het is duidelijk: er hangt verandering in de lucht. Dat heeft de natste augustus sinds eeuwen niet kunnen wegspoelen. Het zou toch wat zijn als NEC fuseert met NEC. Haalt straks alle kranten. Voor ons kan dat twee kanten uitwerken: of we worden straks betaald, of we worden er uitgegooid. Het laatste lijkt meer voor de hand te liggen, maar voorlopig mogen we nog even dromen. En het zou me weinig verbazen als werkelijk niemand bij NEC van ons bestaan weet. Blijven we nog jarenlang lekker anoniem in de schaduw van de BVO ons spelletje spelen. We zorgen in ieder geval voor inkomsten, want we betalen keurig op tijd en kosten geen drol. Geen trainers, geen afkoopsommen, geen boetes, en de pot van de activiteitencommissie wordt door ons nooit aangesproken. Zorgen we allemaal zelf voor. Met André als kascontrolecommissie zijn onze jaarcijfers altijd prima in orde.

 

Wat tussendoor ook nog meespeelde deze zomer, was mijn vijftigste verjaardag. No big deal dacht ik, en denk ik nog steeds, maar het ging wel knagen. Nu Jan is gestopt, ben ik de twee na oudste van ons team. En ook echt minder fit, vooral aan het einde van deze nagenoeg sportloze zomer. Gelukkig viel het wel mee afgelopen woensdag tijdens onze eerste wedstrijd. We draafden met z’n allen flink over het veld en hadden aan het eind de tong op schoenen hangen, zoals dat hoort tijdens een eerste wedstrijd. De kansenverhouding (19-13) gaf een ander beeld dan de doelpuntenverhouding (1-6), maar dat mag de pret niet drukken. Remco maakte zijn rentree alsof hij nooit is weggeweest, Mark mag zich met 1 goal topscorer noemen en we hadden een heuse coach in trainingspak (Dico). Als Sjoerd (studie) of Dico (enkelblessure) had gekeept, hadden we zeker gelijk kunnen spelen. Belangrijkste is dat we er weer allemaal bijzijn en alles heel is gebleven (op Caspers kleine teen na).

 

Hoewel ik me plechtig had voorgenomen om dit seizoen niet te schrijven over ouderdom, merk ik dat dat nu al niet is gelukt. En wat zou het ook? Gerard, onze nieuwe oudste, heeft afgelopen vijf dagen zes tennispartijen gespeeld. En Erik, onze nummer twee, is nu in de Pyreneeën om een duizelingwekkende hoeveelheid bergen aan het fietsen voor het goede doel. Ondertussen testten Joppe en ik een ander soort uithoudingsvermogen uit, door na de wedstrijd tot twee uur op het terras van Trianon te zitten.

 

Twee vingers in de neus. Hoezo oud? Laat het seizoen maar komen!

 

Paul