9 september 2014

NEC – Morado 5

 

Mannen

 

Patrick is laatst naar Nederland-Brazilië. Nee, niet de kleine finale van het WK voetbal in Brazilië, die Oranje zo glorieus met 3-0 won. Dat kan een HAN-docent zich niet veroorloven. Ook niet de damesvolleybalwedstrijd tijdens het WK in Italië, die ‘we’ helaas met 3-1 verloren. Het was wel voetbal en het waren dames en het was een interland. In de Goffert. En Patrick bezocht deze vriendschappelijke wedstrijd met zijn dochters.


Vroeger, een jaar of 30 geleden, wilde ik nog wel eens stuiten op een verdwaalde voetbalwedstrijd op Duitsland 2 als ik de tv 's middags aanzette. In de eerste oogopslag zag ik al dat het geen mannenprofwedstrijd betrof, maar een amateurpot, of erger een juniorenpartijtje of nog erger: damesvoetbal. Het baltempo, de techniek en ook de tactiek waren aanmerkelijk minder dan wat ik gewend was, maar vooral de motoriek van de spelers verried hun geslacht en salaris. Hier waren goedwillende vrouwen in hun vrije tijd bezig met het imiteren van een heuse voetbalinterland. Dit is niet denigrerend bedoeld. In Engeland werd in 1921 vrouwenvoetbal verboden door de voetbalbond (omdat dit "onsmakelijk" zou zijn) en pas in 1971 werd dit verbod weer opgeheven. Vrouwen mochten dus nog maar een jaar of tien officiële voetbalwedstrijden spelen in het conservatieve mannenbolwerk, toen ik me begin jaren 80 voor de Duitse buis posteerde. Geen wonder dat het niveau van de vrouwenwedstrijden toen belabberd was.

 

Des te opvallender was het dat Patrick behoorlijk positief was over de kwaliteit van de Goffertpot. Er werd goed gecombineerd door de dames met een uitstekend technisch vermogen en intelligente looplijnen. En wat vooral opviel: de sportiviteit in het veld. Geen schwalbes, doodschoppen of verbaal geweld. ‘Mannelijk’ voetbal zonder over de spreekwoordelijke schreef te gaan. Was het dan alleen maar halleluja? Nee hoor: er werd niet gescoord. Hoe mooi de aanval ook werd opgezet, het laatste tikje, de dodelijke uithaal of het onhoudbare afstandsschot ontbrak. De logische eindstand was dan ook 0-0. Waar is Frits van Turenhout als je hem nodig hebt?

 

Nee, dan de kerels van NEC 1 (bruggetje). Als onze gemiddelde leeftijd niet ruimschoots boven de 40 had gelegen, hadden we een juniorenfutsalwedstrijd gespeeld tegen de pubers van Morado. Ze worden steeds jonger, die eerstejaarsstudenten, althans het verschil in leeftijd met ons wordt steeds groter. Hun loopvermogen, balvaardigheid en conditie overstegen die van ons uiteraard aanzienlijk, maar op het gebied van sluwheid, teamverband en scorend vermogen troefden wij hen af. En dat gaf de doorslag. Als echte mannen scoorden we er aardig op los, waarbij gezegd moet worden dat Patrick er zes voor zijn rekening nam en hij de oudste NEC-er de zevenklapper liet vol maken. De teller van de jochies stond op vijf toen papa ze weer met de auto kwam halen.

 

Hoewel de spuitbussen Reflex steeds vaker op steeds meer lichaamsdelen nodig zijn en steeds sneller leeg raken (gat in de markt?), kunnen we nog volwaardige futsalpotjes spelen tegen welke tegenstander dan ook. Misschien binnenkort eens een vrouwenteam uitnodigen om de figuurlijke degens mee te kruisen. Niet te lang wachten, want de evolutie van het damesvoetbal gaat omgekeerd evenredig met ons verval. En dan komen Patrick’s dochters misschien nog kijken.

 

Gerard