28 oktober 2014

Brakkenstein 4 – NEC    2 - 9

 

Aan de kant

 

Mooi moment  in de wedstrijd:  Paul beweegt naar de zijlijn om te gaan wisselen. Hij loopt zich daarmee vrij en ontvangt daarop direct de bal. Paul ziet Remco op rechts de diepte inlopen en speelt hem perfect diagonaal aan. De fabuleus spelende Remco zet strak voor op Casper, die beheerst afmaakt (halfhoog in de rechterhoek). Cas wil dit vieren met…. maar huh?! Waar is Paul gebleven? Of is die kaal geworden?

Hij zit naast me op de bank, uit te hijgen. Ik zeg “He Paul, die goal, dat was jou pass toch? En nu zit je hier op de bank.. hahaha”.  We zien nog de verwarring bij Casper, terwijl verse kracht Dico hem feliciteert.

 

Gebeurt ook niet vaak dat nog TIJDENS een doeltreffende eind-aanval  een volledige wisselbeurt plaatsvindt. En dan ook nog eens van een speler die op dat moment direct in die aanval betrokken was. In zo’n nogal levend spelmoment ga je toch niet wisselen?

 

Maarrr, je kan ook zeggen: Paul’s bijdrage was uiterst efficient. Het loopje naar de bank werd onderdeel van de aanval. Nog effe een taakje uitvoeren (de briljante pass) , onmiddelijk rust pakken, verse kracht erin. De energie voor een volgende aanval al weer opgewekt (herstel op de bank, eventueel met behulp van een tabletje druivensuiker) en ingezet (verse kracht erin) TIJDENS de huidige aanval. Wat een efficiency, wat een teamverband!  De zwakte van de tegenstander optimaal uitgebuit.

 

De boys van het rooms-katholieke Brakkenstein geloofden er niet meer in.  Ze begrepen het ook niet meer.  Vanaf de bank van Brakkenstein kwam het volgende geluid, na weer een Patrick-goal (noem het een dribbel-draai-doelpunt met driedubbele dreiging) : “Hoe KAN dat nou, dat ie er steeds doorheen komt, niemand pakt hem aan of zo, of ja, ik bedoel hij…. [wegstervend gemompel…]”

 

Hoe beter wij werden, hoe meer ik werd geconfronteerd met mijn positie op de bank. Na 5 minuten moest ik al aan de kant, omdat ik ineens zo slap werd dat ik geen poot meer kon verzetten (een soort hongerklopachtige energiedip). Ik zat op de bank, en kon alleen maar toekijken. De formulieren waren al ingevuld. Coachen was ook overbodig, het team liep als een trein.

Gedurende de tweede helft werd nog geopperd om nog even voor Casper in te vallen, omdat hij voor het einde van de wedstrijd weg moest voor een oudergesprek op school.  Maar ik wimpelde die suggestie snel af, bang om de flow van het team te verpesten met een paar al te slappe acties. Het leek me beter aan de kant te blijven. Gelukkig werd dat bevestigd door nog een aantal doelpunten van ons in de Casperloze eindfase. Eigenlijk een uiterst efficiente bijdrage van mij dus. Zou je kunnen zeggen.

 

Maar zo voelt het niet, normaal gesproken wil je meedoen, je in het zweet gewerkt hebben voor je team. Het biertje smaakt een stuk minder zonder adrenaline. Het is een onterecht biertje. Je wilt hem toch een beetje ook zelf verdiend hebben. Met deze bijdrage dan maar.

 

Joppe