NEC Ė Jonge Kracht

10 december 2014

 

Sportgala

 

Het Sportgala 2014 was weer een suffige aangelegenheid. Het programma probeert amechtig te wervelen, maar het piept en kraakt vanwege vastgeroeste en voorspelbare televisieformules. De avond leunt zwaar op de warme herinnering aan de belangrijkste sportmomenten van het afgelopen jaar en het herkennen van de tientallen aanwezige topsporters die een gewild inzoomobject vormen voor kijkcijferbeluste programmamakers.

 

Voor elke trofee (we hadden er zeven) moest telkens weer een nieuwe uitreik-VIP opdraven, die steevast onthulde dat het zoín eer was om dit te mogen doen, en dat alle aanwezige sporters helden waren. Waarna de spanning bij de genomineerde sporters schermvullend in beeld werd gebracht. Uiteraard veel blijdschap bij de winnaars, die eenmaal op het podium doorgaans door de mand vielen en alleen konden stamelen dat ze het zo geweldig vonden. De voorspelbare oppervlakkigheid kreeg nog een nare bijsmaak door de afwezigheid van twee van de zeven winnaars en omdat het winnende team (het Nederlands elftal) slechts was vertegenwoordigd door drie spelers (Cillessen, Blind en Van Persie).

 

Maar goed, de voetballers kwamen flink aan hun trekken en kaapten drie van de zeven prijzen weg. Voor een team (Oranje) en coach (Van Gaal) is dat niet zo uitzonderlijk, maar wel voor de individuele titel. Normaal gaat die prijs naar individuele sporters: meestal schaatsers, wielrenners, een enkele atleet en vier keer onze nationale knuffelbeer Epke Zonderland. De laatste voetballer die de individuele prijs verwierf was Ruud Gullit in 1987, daarvoor Johan Cruijff in 1974 en 1973 en Abe Lenstra in 1952 en 1951. Logisch, de prestatie van een individuele sporter valt meer op dan die van een speler binnen een collectief. Zo oreerde Louis van Gaal op het podium voor de driehonderdste keer dat de derde plek op het WK juist was te danken aan de collectiviteit, en niet de individuele klasse. Een mooi fabeltje dat Van Gaal graag in stand houdt, want dat bewijst natuurlijk zijn eigen invloed. Maar in werkelijkheid danken we de prestatie van Oranje aan drie heel andere zaken: de uitzonderlijke klasse van Robben, de kopgoal van Van Persie en een enorme hoeveelheid mazzel.

 

Macintosh HD:Users:Paul:Desktop:Schermafbeelding 2014-12-21 om 10.06.52.png

De briljantste website ter wereld: www.isarjenrobben.geblessserd.com

 

Nederland slaakte daarom een zucht van opluchting toen Arjen Robben als winnaar uit de bus kwam. Ere wie ere toekomt. De veelbesproken gunfactor speelde een grote rol, vooral ook omdat de FIFA het had gepresteerd om Robben NIET te nomineren als een van de drie beste spelers ter wereld. Hoe halen ze het bij FIFA in hun corrupte hoofd? Robbens verkiezing tot sportman van het jaar is ons collectieve antwoord op deze kronkel, de ultieme sportieve rechtvaardigheid voor onze gekrenkte nationale trots.

 

Ook Nijmegen houdt jaarlijks een sportverkiezing, op veel kleinere schaal, maar toch. De gemeente reikt prijzen uit in de categorieŽn individuele sporter, team, jeugdsporter, jeugdteam, gehandicapten, sportinitiatief en oeuvre. Als ik het zo inschat, zouden wij als NEC 1 een aardige kans maken op de Oeuvre Award, vanwege het hoge niveau dat we al bijna 25 jaar vasthouden, onze buitengewone sportiviteit en onze wezenlijke bijdrage aan de Nijmeegse sportgeschiedschrijving.

 

Individueel wordt het wat lastiger. Patrick zou misschien een kansje maken vanwege zijn scorend vermogen, Sjoerd als briljante lijnkeeper, Remco als wervelende spelverdeler. Hoewel het maar goed is dat de jury van de Nijmeegse sportprijs onze laatste wedstrijd niet heeft gezien, tegen Jonge Kracht. Patrick ontbrak vanwege dochterverplichtingen, Sjoerd doet al maanden niet mee en Remco kon niet op alle plekken tegelijk aanwezig zijn, zoals een aantal weken geleden tegen ZVP. Godsallemachtig, wat was Remco toen goed. In zijn eentje smoorde hij elke tegenaanval in de kiem, slalomde lichtvoetig door een woud van vijandelijke benen en rolde alle tegenstanders inclusief wissels en scheidsrechter helemaal op.

 

Maar tegen Jonge Kracht was het andere koek. Dit team van Jonge Kracht was in ieder geval een stuk jonger dan hun voorlopers van vijftien jaar geleden, die nog onze leeftijd hadden. We speelden zeker niet slecht en de wedstrijd was redelijk in balans, maar vreemd genoeg stonden we binnen een kwartier wel met 3-0 achter. Een keeperswissel in de rust (Dico voor Mark) had als enige voordeel dat Mark onze enige treffer van de wedstrijd kon scoren. Uit de rebound, dat dan weer wel. De nederlaag (6-1) was echter onvermijdelijk.

 

Natuurlijk waren er verzachtende omstandigheden. We voelden ons allerminst thuis in het Arnhemse Valkenhuizen en hadden zelfs preventief onze reserveshirts aangetrokken. Ook zorgde het voortdurende gefluit van volleybalscheidsrechters op de twee andere velden in de megahal voor extra onrust. En wat we dit keer ook niet meehadden, was de individuele klasse van Patrick of Remco, een mooie kopgoal van Joppe of gewoon een hele hoop mazzel.

 

En dan is zelfs het collectiefste collectief kansloos, zou Van Gaal niet zeggen.

 

Paul

 

PS: Ik heb daadwerkelijk gestemd op NEC 1 zaal voor de Oeuvre Award van Nijmegen! Spread the word, schakel social media in en hou 28 februari vrij, want dan wordt de trofee uitgereikt.