27 januari 2015

NEC ľ Morado 4

 

Co÷peratie

 

Wat doe je als je een nieuwe pannenset wil kopen? Of een pennenset? Of een doos Reflex? Je gaat naar bol.com of een andere plek op het internet, bestelt hetgeen je nodig hebt en een dag later heb je het in huis. Lang geleden, toen internet nog niet bestond, bladerde je door de Wehkamp-gids, of die van Otto of Neckermann, vulde de bestelbon in en een paar weken later werd de jas van een maat te klein of het verkeerde lingeriesetje bezorgd. Binnen een week per giro betalen of naar het postkantoor om retour te sturen. Een andere optie was om naar een warenhuis te gaan. Daar kon je zo een paar uur vertoeven, je vergapend aan de mooi uitgestalde spullen en je vervoerend met de magische roltrap. In Zutphen kon dat in beperkte mate en zonder roltrap bij de HEMA, maar een paar keer per jaar gingen we naar de V&D in Deventer of Arnhem. Je worstelde je eerst door de parfumerie-afdeling, maar dan bevond je je in het walhalla van het speelgoed en de elektronische apparaten. Na lang wikken en wegen kocht ik mijn eerste radiocassetterecorder voor 125 gulden bij V&D. Sindsdien ben er ik vaak geslaagd voor agenda's, schriften, spijkerbroeken en net niet hippe truien.

 

De Nijmeegse V&D heeft aan mij nog steeds een ontrouwe klant, maar dat heeft niet mogen baten. De leegloop diende zich aan toen een investeringsmaatschappij zich meester maakte van het traditionele familiebedrijf. Het assortiment werd anders, de sfeer verhardde, het rook steeds meer naar geld en de roltrappen rolden te snel. De romantiek van het gezellige winkelen ging over in keihard shoppen. Het warenhuis werd een zijnhuis en daarna een hebbenhuis. De klanten voelden dat feilloos aan en gingen hun V&D mijden, met faillissement tot gevolg. In een laatste poging het concern te redden werd de werknemers gevraagd salaris in te leveren, maar dat werd onder aanvoering van de vakbond terecht geweigerd. Je medewerkers wel laten delen in verlies en niet in winst is infaam en abject, om een bekende failliete ex-strafpleiter te citeren. Er zou op zijn minst een garantie moeten komen dat de looninvestering van werknemers gepaard gaat met winstdeling in de toekomst. Zo zou een nieuwe co÷peratieve bedrijfsvorm ontstaan.

 

Mark, Paul en ik waren het er in grote lijnen over eens dat de co÷peratie een toekomstbestendige manier is om een bedrijf te organiseren. Niet alleen de winst, maar ook de verantwoordelijkheid en beslissingsbevoegdheid worden dan gedeeld. Veel overbodige managers, directeuren en andere witte-boorden-hotemetoten kunnen de roltrap af en de klapdeuren door naar buiten. GedrieŰn bemanden en bepaulanerden we de nazit van het potje tegen weer een Morado-team. Paul was zelfstandig naar Trianon gekomen, omdat een kuitblessure hem hinderde mee te voetballen in onze toch al gehavende ploeg. Joppe was grieperig, Erik geblesseerd en Sjoerd blokt tegenwoordig geen ballen, maar voor tentamens. Van de wel aanwezigen was Patrick er met zijn hoofd maar half bij en Cas werd in de eerste helft onder de voet geschoten, waardoor hij op de bal ging staan en met een dikke enkel het veld moest ruimen. Gelukkig had hij met een droog schot al gescoord, maar na rust moesten we met een 1-1 stand zonder wissels door. Een nieuwe indeling van onze co÷peratie bracht uitkomst: standvastige Gerard in het doel, beweeglijke Dico in de aanval. Dit ouderwetse concept, Verdediging & Doelpunten, werkte meteen: Dico scoorde uit de eerst aanval, ook Pat en Remco troffen doel na mooie combinaties en Mark completeerde het achttal, door eens niet te gehaast te schieten, maar extra lang te wachten en de bal in het inmiddels lege doel te schuiven. En onze defensie bleek ondoordringbaar.

 

Ervaring en samenwerking had weer eens gezegevierd, ten koste van hijgerige, "vernieuwende" onrust. Als de beslissers bij V&D, Blokker, Post.nl en al die andere bedrijven die weer moeten reorganiseren goed naar onze NEC-co÷peratie zouden kijken, gingen ze nog vele jaren vitaal en met plezier door. Wel op tijd paulaneren en van nootjes voorzien.

 

Gerard